O vaxtlar həyatım elə qaranlıq idi ki, özümə yer tapa bilmirdim. İş yerində hər şey alt-üst olmuşdu, evdə isə təkliyim divarları döyürdü. Yatmazdan əvvəl telefonu əlimə götürüb
mostbet apk indir etmək qərarına gəldim heç nə düşünmədən, sadəcə diqqətimi yayındırmaq üçün. Reklamlar hər yerdə idi, axırda məni də tutdu. Elə həmin gecə başladı hər şey. Əvvəlcə uduzdum, amma bu məni qorxutmadı, çünki onsuz da həyatdan heç nə gözləmirdim.
Səhər işə getmək əvəzinə yataqda uzanıb oyunları fırladırdım. Bu, bir növ qaçış idi reallıqdan, öz düşüncələrimdən, boş otağımdan. mostbet apk indir etdiyim üçün telefonumda həmişə əlçatan idi, sanki cibimdə gizli bir qapı vardı. O qapıdan keçəndə problemlər yox olurdu. Ancaq hər dəfə geri qayıdanda onlar daha da ağırlaşırdılar. Bir gün maaşımı tamamilə itirdim. O gecə ağladım. Özümə dedim ki, bu axmaqlıqdır, bir daha yox. Amma səhəri gün yenə açdım.
Çünki orada, ekranın o tayında, məni mühakimə etmirdilər. Heç kim mənə niyə belə gecikdin demirdi, heç kim məndən hesabat tələb etmirdi. Sadəcə oynayırdım. Bir axşam kiçik bir məbləğ qazandım o qədər kiçik idi ki, gülməli görünürdü, amma mənə elə gəldi ki, bütün kainat mənə göz qırpdı. Həmin an anladım ki, bu, sadəcə pul deyil. Bu, hiss idi. Nəhayət nəsə hiss edirdim. Nəticədə mostbet apk indir etdiyim üçün yox, ümumiyyətlə oynadığım üçün özümü canlı hiss edirdim.
Günlər keçdi, mən yavaş-yavaş özümü bu ritmə uyğunlaşdırdım. İşdən çıxdım, çünki səhər durmaq getdikcə çətinləşirdi. Anam zəng vurub soruşanda yaxşıyam deyirdim, amma səsim özümə yalançı gəlirdi. Bir gecə oyun oynayarkən qəfildən böyük bir məbləğ uddum. Ürəyim yerindən qopacaqdı. Əllərim titrəyirdi. Telefonu yerə saldım, sonra götürüb yenidən baxdım həqiqət idi. O gecə yata bilmədim, səhərə qədər tavana baxdım. Düşünürdüm ki, bəlkə bu, mənim çıxış yoludur. Bəlkə də həyat mənə ikinci şans verir.
Amma sonra yenə uduzdum. Hər şeyi. Bir həftə ərzində qazandığım hər şey yox oldu. Özümü elə aldadılmış hiss etdim ki, telefonu divara çırpmaq istədim. Etmədim. Sadəcə oturdum və ağladım. Yenə. Bu dəfə fərqli idi, çünki artıq qaçmaq yox, anlamaq istəyirdim. Niyə qaçırdım? Nədən qaçırdım? Cavab sadə idi: təkliyimdən, uğursuzluğumdan, özümü dəyərsiz hiss etməyimdən. Oyun mənə müvəqqəti sığınacaq verirdi, amma bu sığınacaq hər dəfə bir az da uçurumun kənarına sürükləyirdi.
Bir dostum mənə dedi ki, sən oyunu həyatdan qaçmaq üçün istifadə edirsən, əvəzində həyatı oyun kimi yaşamağı öyrən. Bu sözlər beynimə yapışdı. Yavaş-yavaş oyunu azaltdım. Hər gün bir az. Bəzən yenə açırdım, amma artıq məqsəd qazanmaq deyildi sadəcə vaxt keçirmək idi. Və bu fərqi hiss etməyə başladım. Uduzanda da, qazananda da eyni dərəcədə soyuqqanlı qalmağı öyrəndim. mostbet apk indir etdiyim o proqramı silmədim, amma artıq ona ehtiyacım yox idi. Çünki mən özümü tapmışdım.
İndi geriyə baxanda gülürəm. O gecələr, o uduşlar, o məğlubiyyətlər hamısı mənə bir şey öyrətdi. Ən əsası: heç bir oyun, heç bir ekran, heç bir uduş səni özünlə barışdıra bilməz. Sən özünlə barışmalısan. Oyun sadəcə bir vasitədir, məqsəd deyil. Mən bunu gec öyrəndim, amma öyrəndim. Və bu, mənim üçün ən böyük uduş oldu.
Bəlkə də həyatımda ilk dəfə uduzmağı sevdim, çünki o mənə qazanmağın nə olduğunu göstərdi.
