Ba’zan odam o‘zidan qochadi. Ishdan charchab, uyga qaytsam, xonam jim, telefon ekrani yonib turibdi — va men yana o‘sha yerda, ya’ni o‘zimni yo‘qotib qo‘yadigan dunyoda bo‘laman. Rostini aytsam, bunchalik uzoqqa ketishni o‘ylamagandim, lekin hayot shunday bosim beradiki, odam o‘zini band qilish uchun har xil narsalarga kirib ketadi. Bir kuni do‘stim telefonimga havola tashladi:
https://futbolchi.com/la-liga — ochib ko‘rsam, oddiy futbol sayti ekan, lekin ichida statistikalar, jadval, jonli natijalar — hammasi bir joyda. Shunda o‘yladim: nega endi o‘zimni biror narsaga bermayman, axir bu shunchaki o‘yin-ku.
Birinchi haftalarda men shunchaki kuzatuvchi edim. Ertalab ishga ketishdan oldin jadvalni ko‘rib chiqardim, kechqurun esa o‘yinlarni kuzatardim. Hech narsa tikmadim, faqat o‘qidim. Lekin vaqt o‘tib, o‘zimni bu dunyoga yaqinroq his qila boshladim — go‘yo bu yerda meni hech kim tanqid qilmaydi, hech kim mendan biror narsa talab qilmaydi. Faqat raqamlar, natijalar va sokinlik. Keyin bir kuni o‘zimga dedim: nega sinab ko‘rmaysan? Katta pul emas, ozgina — shunchaki his qilish uchun.
Birinchi tikishim omadsiz bo‘ldi. Yutqazdim. Ichimda g‘alati bir tuyg‘u — xafa bo‘ldimmi, kuldimmi, o‘zim ham bilmayman. Lekin bu mag‘lubiyat meni qaytarmadi, aksincha, o‘rganishga majbur qildi. Statistikani chuqurroq o‘rgana boshladim: qaysi jamoa uyda kuchli, qaysi biri mehmonda zaif, kimning to‘p egaligi yuqori, kimning himoyasi teshik. Saytdagi ma’lumotlar juda batafsil edi — o‘yinchi darajasidagi raqamlarga qadar. Sekin-sekin o‘zimning kichik tizimimni yaratdim: har bir o‘yinni oldindan tahlil qilardim, shoshilmasdim, hissiyotga berilmasdim.
Keyingi tikishim kichik summa edi, lekin yutdim. Va o‘sha paytda ichimda nimadir o‘zgardi — bu shunchaki pul emas edi, bu o‘zimni isbotlash hissi edi. Go‘yo men biror narsani to‘g‘ri qildim, go‘yo hayotimdagi tartibsizlikning bir qismini nazorat qila oldim. Keyingi o‘yinlarda yana yutdim, keyin yana. Ba’zan yutqazardim, lekin endi bu meni sindirmasdi, chunki men bilardim: bu shunchaki jarayon, o‘rganish davri.
Bir kuni kechqurun, ishdan charchab, divanga cho‘zilib yotganimda, telefonimda jadvalni ochdim. O‘sha kuni mening sevimli jamoam muhim o‘yin o‘ynayotgan edi. Statistikaga qarab, mehmon jamoa zaif ekanini ko‘rdim, lekin ichimda shubha bor edi. Shunga qaramay, o‘z tahlilimga ishondim va kichik tikish qildim. O‘yin boshlandi. Birinchi bo‘limda hisob 0:0. Ikkinchi bo‘limda esa... go‘l. Mening jamoa yutdi. Va men o‘sha paytda shunday bir yengillik his qildimki, go‘yo yelkamdan tog‘ tushgandek. Bu shunchaki pul emas edi — bu mening sabr-toqatim, mehnatim va e’tiborimning natijasi edi.
O‘sha kechadan keyin men o‘zimni boshqacha his qila boshladim. Ha, hayot hali ham og‘ir, ish hali ham charchatadi, ba’zan yolg‘izlik meni o‘rab oladi. Lekin endi menda bir burchak bor — o‘zimni yo‘qotib qo‘yadigan, lekin ayni paytda o‘zimni topadigan joy. Bu yerda men shunchaki o‘yinchi emasman, men tahlilchiman, strategman, sabrli odamman. Va eng muhimi — bu yerda men o‘zimni yutqazgan his qilmayman.
Endi har safar charchaganimda yoki ichimda bo‘shliq paydo bo‘lganda, men o‘sha saytga kirib, jadvalni ochaman. Natijalarni kuzataman, raqamlarni o‘qiyman, o‘ylayman. Va asta-sekin o‘zimni yig‘a boshlayman. Bu mening kichik qochishim, lekin bu qochish meni yo‘q qilmaydi — aksincha, menga kuch beradi. Chunki men bilaman: har bir o‘yinda, har bir raqamda men o‘zimni qayta topaman.
Xulosa qilib aytadigan bo‘lsam, hayotdan qochish har doim ham yomon emas — muhimi, qayerga qochayotganingizni bilish. Men o‘zimni futbol dunyosidan topdim, va bu dunyo menga o‘zimni yutqazgan his qilishimga yo‘l qo‘ymadi. Balki bu shunchaki o‘yin, lekin ba’zan o‘yin ham davo bo‘ladi.
