Θυμάμαι εκείνο το φθινόπωρο σαν μια μεγάλη θολούρα. Η δουλειά είχε χαθεί, το ενοίκιο είχε καθυστερήσει δύο μήνες και η μητέρα μου τηλεφωνούσε κάθε βράδυ ρωτώντας αν τρώω. Έτρωγα, αλλά μόνο παξιμάδια και νερό. Ένα βράδυ, καθώς έψαχνα τρόπο να γεμίσω το κενό που είχε αφήσει η απόλυση, έπεσα τυχαία σε μια συζήτηση σε ένα φόρουμ. Κάποιος ανέφερε ότι έκανε vavada login για να χαλαρώσει μετά τη βάρδια του. Δεν ήξερα καν τι ήταν αυτό. Το έψαξα. Και εκείνο το βράδυ, γύρω στις δύο, έκανα την πρώτη μου σύνδεση. Δεν το είπα σε κανέναν. Ούτε στη μητέρα μου, ούτε στον φίλο μου τον Στέλιο που όλο ρωτούσε πώς είμαι. Ήταν κάτι σαν μυστικό καταφύγιο — όχι για να κερδίσω, αλλά για να μην ακούω τη σιωπή του διαμερίσματος.
Στην αρχή ήταν χάλια. Πραγματικά χάλια. Έβαλα δέκα ευρώ, τα έχασα σε τέσσερα λεπτά, και θυμάμαι ότι γέλασα πικρά με τον εαυτό μου. Μετά έβαλα άλλα δέκα. Τα έχασα κι αυτά. Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκα στις πέντε το πρωί, με τα μάτια κολλημένα στην οθόνη και μια αίσθηση ηττοπάθειας να με βαραίνει. Τις επόμενες μέρες όμως συνέχισα. Όχι επειδή περίμενα να κερδίσω — είχα πειστεί ότι ήμουν ο πιο άτυχος άνθρωπος στην Αθήνα. Το έκανα επειδή, όσο έπαιζα, δεν σκεφτόμουν το νοίκι. Δεν σκεφτόμουν το βιογραφικό μου που έστελνα και δεν απαντούσε κανείς. Δεν σκεφτόμουν ότι στα τριάντα δύο μου είχα γυρίσει στο πατρικό μου για δύο εβδομάδες και είχα φύγει ντροπιασμένος.
Η στροφή ήρθε ένα βράδυ Τρίτης. Είχα μπει με πέντε ευρώ, το ελάχιστο, και έπαιζα κάτι παιχνίδια με κάρτες που ούτε καν καταλάβαινα καλά. Κάποια στιγμή το ποσό άρχισε να ανεβαίνει. Όχι εντυπωσιακά. Λίγο εδώ, λίγο εκεί. Σε μια ώρα είχα εξήντα. Σε δύο ώρες, εκατόν σαράντα. Ένιωσα κάτι που είχα καιρό να νιώσω: έκπληξη. Όχι χαρά ακόμα — καθαρή, ανόητη έκπληξη. Σαν να μου έλεγε κάποιος ότι η βροχή σταμάτησε. Συνέχισα να παίζω, αλλά με έναν παράξενο τρόπο, χωρίς την απελπισία των προηγούμενων εβδομάδων. Και τότε ήρθε το μπόνους. Ένα από εκείνα τα αναπάντεχα πράγματα που συμβαίνουν μια φορά και μετά τα διηγείσαι για χρόνια. Το υπόλοιπο μου εκτοξεύτηκε. Θυμάμαι ότι σηκώθηκα από την καρέκλα, περπάτησα στο δωμάτιο, και μετά ξανακάθισα, επειδή τα πόδια μου έτρεμαν. Δεν φώναξα, δεν πανηγύρισα. Απλώς κοίταζα την οθόνη και σκεφτόμουν: «Αύριο θα πληρώσω το νοίκι».
Δεν θα σου πω ότι έγινα πλούσιος. Δεν έγινα. Το ποσό ήταν αρκετό για να καλύψω τα χρέη μου και να πάρω έναν καφέ χωρίς να κοιτάζω την τιμή. Αλλά εκείνη η νύχτα μου έδωσε κάτι άλλο: μου θύμισε ότι η τύχη δεν είναι πάντα εναντίον μου. Ακούγεται χαζό, το ξέρω. Ένας άνθρωπος που έπαιζε για να ξεχάσει, και βρήκε μια στιγμή καθαρής διαύγειας μέσα σε μια οθόνη. Την επόμενη μέρα έκανα
vavada login ξανά, αλλά όχι για να κρυφτώ. Για να δω αν μπορώ να το διαχειριστώ. Και το κατάφερα — έπαιξα μισή ώρα, έχασα λίγα, γέλασα, και έκλεισα τον υπολογιστή. Βγήκα έξω. Έβρεχε. Και για πρώτη φορά μετά από μήνες, δεν ένιωσα την ανάγκη να κλείσω τα μάτια στη βροχή.
Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν τα χρήματα που με έβγαλαν από τη μαυρίλα. Ήταν ότι επιτέλους ένιωσα να ελέγχω κάτι, έστω και για λίγο. Και μερικές φορές, αυτό είναι αρκετό για να ξαναρχίσεις.
