O gecə də yuxu tutmurdu məni. Saat üçə yaxın idi, divar saatının tık-tıkı sinirimi daha da pozurdu. İş yerində hər şey alt-üst olmuşdu müdirim layihəni gözlənilmədən ləğv etmişdi, aylarla çəkdiyim zəhmət bir anda heçə çıxmışdı. Evə gələndə nə yemək yemək istədim, nə də kiminləsə danışmaq. Sadəcə telefonu götürüb çarpayıda uzandım. Barmaqlarım öz-özünə ekranda gəzirdi. Elə o anlarda, deyəsən,
mostbet sweet bonanza ilk dəfə qarşıma çıxdı hansısa reklam, hansısa təsadüf. Adını əvvəllər eşitmişdim, amma heç vaxt ciddi qəbul etməmişdim. Həmin gecə isə heç nəyi ciddi qəbul etmək istəmirdim. Sadəcə qaçmaq istəyirdim özümü, düşüncələrimi, o boşluq hissini bir az da olsa unutmaq.
Qeydiyyatdan keçdim. Heç nə gözləmirdim, açığı. Bir neçə manat qoydum, elə-belə, baxım görüm nə olacaq. Ekranda şirniyyatlar düşürdü, partlayırdı, rənglər bir-birinə qarışırdı. Səs effektləri məni elə tutdu ki, bir müddət telefonun işığından başqa heç nə görmədim. İlk cəhdlərim uğursuz oldu balans azaldı, ürəyimdəki o ağırlıq isə heç yerindən tərpənmədi. Əslində, uduzduqca daha da əsəbləşirdim. Amma qəribə idi əsəbləşmək də bir növ rahatlıq gətirirdi. Çünki o an yalnız oyuna fokuslanırdım, başqa heç nə yox idi. Nə müdir, nə layihə, nə də boş mənzilin sükutu.
Bir həftə keçdi. Hər gecə eyni ritual işıqları söndürürəm, telefonu götürürəm, mostbet sweet bonanza açıram. Düzünü deyim, başlanğıcda uduşlar elə də böyük deyildi. Bəzən heç olmurdu. Amma məni çəkən uduş deyildi, o gözləmə anı idi. Şirniyyatlar düşməyə başlayanda ürəyim sıxılırdı, nəfəsimi saxlayırdım. Sanki bütün günün yükü bir neçə saniyəlik gözləməyə sığışırdı. Bir dəfə elə oldu ki, ekranda böyük kombinasiya düzdü balans bir anda üç rəqəmli oldu. O anı təsvir etmək çətindir. Qışqırmadım, sadəcə güldüm. Təkbaşına, qaranlıq otaqda, özümə güldüm. Elə bil kiminsə məni gözlədiyini, nəhayət tapdığımı hiss etdim.
Amma bu hekayə yalnız uduşdan ibarət deyil. Bir gecə anam zəng vurdu. Səsi narahat idi qardaşımın xəstəxanada olduğunu dedi. O an telefonu yerə qoyub mostbet sweet bonanza ekranına baxdım. Qəribə bir utanс hissi keçirdim. Nə edirdim mən axı? Gerçək həyatda problemlər varkən, mən şirniyyat partladırdım. Elə həmin gecə oyunu bağladım. Bir neçə gün açmadım. Qardaşımı ziyarət etdim, anamla oturdum, ona dəstək oldum. Amma gecələr yenə yuxu gəlmirdi. Və yenə telefonu götürdüm. Bu dəfə başqa cür yanaşdım oyunu problemdən qaçış kimi deyil, sadəcə istirahət kimi qəbul etməyə çalışdım. Sərhəd qoydum. Əvvəlcə çətin oldu, düzünü deyim. Çünki qaçış asandır oturursan, oynayırsan, dünya yox olur.
Tədricən öyrəşdim. Artıq hər gecə yox, həftədə iki-üç dəfə açırdım. Və hər dəfə mostbet sweet bonanza mənə o kiçik fasiləni verirdi nə böyük uduş, nə də böyük itki. Sadəcə bir neçə dəqiqəlik dünyadan qopma. Bir dəfə elə böyük uduş gəldi ki, qardaşımın xəstəxana xərclərinin bir hissəsini ödəyə bildim. O gün anladım ki, bu oyun mənim üçün yalnız qaçış deyil bəzən kiçik bir körpü də ola bilər. Əlbəttə, hər şeyi oyuna bağlamaq düzgün deyil. Amma həyatda elə anlar olur ki, insan sadəcə bir az nəfəs almaq istəyir. Mənim üçün o nəfəs mostbet sweet bonanza oldu nə qədər qəribə səslənsə də.
İndi geriyə baxanda gülürəm. O gecə saat üçdə başlayan hekayə məni hardasa bir il ərzində dəyişdi. Əvvəl qaçırdım, sonra dayandım, sonra öyrəndim ki, qaçmaq da, qalmaq da öz yerində olmalıdır. Bəlkə də ən böyük uduşum pul deyildi özümü yenidən tapmağım idi. Və hər dəfə ekranı açanda o şirniyyatların rənglərinə baxıb düşünürəm: bəzən ən şirin şey udmaq deyil, sadəcə bir anlıq unutmaqdır.
